Na het heroïsch avontuur in Antarctica was het tijd om het Zuid-Amerikaanse continent te verlaten. Met spijt in het hart namen we ook afscheid van alle boten en mensen in Ushuaia, vooral Ronny en Lucia (wiens barbecue-kunsten we nog steeds missen!) en ook Ben en Justine. De route was duidelijk: Hoorn naar Goeie Hoop.
Uitgewuifd in Ushuaia door Lucia, Ronny, Eduard, Ben en Justine
Christ’l, Bruno en Eduard werden veilig opgehaald door Pieter, en een nieuwe bemanning monsterde aan: de Franse bootlifter Yann, en de Zuid-Afrikaanse schoonheid Maria. Voor haar was dit een trip naar Cape Town/hometown!
De nieuwe bemanning
Op 6 januari 2010 zeilden we voor de zesde en ditmaal laatste keer het Beagle kanaal door, naar open wateren waar een nieuwe uitdaging wachtte. Na twee dagen op zee hadden we het al aan onze rekker: een stevige depressie zorgde voor 8 Beaufort oostenwinden, met onze familiaire vrienden windvlagen tot 50 knopen. De temperaturen lagen overdag rond het vriespunt, en ‘s nachts eronder.
In het oog van de storm
Klaas was nog altijd niet ontdooid na de reis naar Antarctica, en had een lichaamstemperatuur van 33°C. Hierdoor moest Adriaan (met 36,5°C) het voortouw nemen.
Adriaan aan het stuur
Onze trouwste stuur(auto)maat Betty brak (matig fataal). Klaas repareerde het. Twee dagen later brak Betty opnieuw (totaal fataal). Drie dagen manueel sturen later kwamen we aan voor een pitstop op South Georgia.
Yann en zijn eerste ijsberg
De aankomst in South Georgia was mistig maar spectaculair. Yann werd getrakteerd op zijn eerste ijsberg.
South Georgia in de mist
Op South Georgia is een kleine Britse basis, die alle activiteiten op het eiland onder extreem streng toezicht houdt (ziehier het reglement). Ondanks dat we “bootarrest” hadden en de steiger dus niet mochten verlaten, werden we toch steengoed geholpen door Matt, de mechanieker, die zonder probleem, tussen pinguins en zeehonden, roestvrij staal last op een van de meest verlaten plekken op aarde.
Matt herstelt Betty
Maria had ook geluk, ze vierde haar 28e verjaardag op haar droomeiland, met een prachtig zicht op de vervallen walvisjagersbasis Grytviken. 175.000 walvissen werden hier tussen 1904 en 1965 verwerkt tot walvisolie. Terloops werden er ook even 120.000 zeehonden gestroopt voor hun huid. Toch zijn er nu nog steeds ontzettend veel pinguins, zeehonden en albatrossen te zien. En de vacature is tevens geopend om hier de 3000 uitheemse elanden definitief uit te roeien.
Grytviken, de verlaten walvisjagers-basis op South Georgia
Genoeg over South Georgia, we wouden vertrekken, toen bleek dat onze startmotor de geest had gegeven, en dat we dus verder moesten zonder onze motor. Hierdoor konden we enkel de batterijen opladen via de windgenerator en zonnepanelen (gift van onze sponsor Winwatt). Minimaal energieverbuik verplichtte ons tot een minimale communicatie, vandaar de eerdere melding dat de positierapportjes tijdelijk stil lagen…
Om te vertrekken vanuit South Georgia moest Aura door de bijboot gesleept worden
Na een spannend vertrek op zeil en 5 pk dinghy, verliep de trip naar Tristan Da Cunha veel aangenamer. Temperaturen stegen, er werd actiever gekookt en door Yann en Maria heerlijk brood gebakken. 500 zeemijl van South Georgia, op een zonnig dagje, verscheen er totaal onverwacht een kilometers lange ijsstrook, waar we ons voorzichtig door moesten slalommen. Deze ijsbergen waren het overblijsel van een massieve ijsberg (diameter 23 km, oppervlakte 600 km²) die al twee jaar ronddreef.
Ijsbergen aan de horizon
Na twaalf dagen verschenen op de horizon de drie eilandjes van Tristan Da Cunha (ook Brits). Ankeren in open zee, zonder motor, werd geen makkie, maar de wind en de zee hielden zich kalm. We konden dus na de “medical clearance” een dagje aan wal. Tweehonderd mensen, waarvan vijftig het eiland nog nooit verlaten hadden, leefden van de natuur en kreeftenvangst.
Klaas op Tristan Da Cunha
Wij vingen in de buurt van deze eilanden nog twee tonijntjes.
Atum bom
Tristan Da Cunha is één van de meest gevaarlijke ankerplaatsen ter wereld, en na drie uur vechten met het anker, in 6 Beaufort wind (zonder motor), moesten we helaas de ankerketting doorzagen. (Het anker kan je vinden op 25 meter diepte, op 34°03′Z – 12°18′W).
Aura geankerd voor Tristan Da Cunha - helaas ook de laatste rustplaats van ons anker
Cape Town lag dertien dagen verderop. Zwoele westenwinden en een topstorm (ook west, 10 Beaufort) bliezen ons gezwind naar de Goede Hoop.
Voor de wind naar Cape Town
De reddende engel Manuel wachtte ons voor de haveningang op, om ons met zijn stevige motorboot tegen zware winden in de haven in te trekken. Een akelig moment. Voor Maria was het een emotionele thuiskomst, wij wisten immers dat na deze trip ons weer een hoop werk stond te wachten… Lang leve zeilen!
Cape Town
Voor wie er niet niet genoeg van heeft, hier kan je (spoedig) de foto’s vinden.
