Een dikke maand geleden kwam Peter toe op Bora Bora. Enkele uren voordat het vliegtuig landde, begon het te regenen… en met dat slechte weer hebben we, helaas, de rest van de maand te kampen gehad.
Aura in Bora Bora
Bovendien moesten we tegen de passaatwinden in zeilen, richting Tahiti. Peter kreeg dus meteen een stevige zeemansdoop, en zijn eerste zeillessen waren dan vooral het in- en uithalen van reven.
Peter in standaard zeilersplunje
Bora Bora staat bekend als het Monaco van Frans Polynesië, waar the rich and the famous kreeft komen schranzen en tussen de getemde stingrays komen drijven. Het is echter blijkbaar crisis geweest, en het toerisme is met de helft geminderd. Je ziet dus heel wat van de hotelletjes leeg staan, hetgeen een beetje een deprimerende indruk geeft (samen met de occasionele regenbuitjes).
Ook de bar van de Yacht Club was gesloten
Dus, weg van daar, naar de zustereilanden Tahaa en Raiatea. In Raiatea wachtte ons nieuwe anker op ons. Tijdens m’n vorige bezoek aan Raiatea, samen met Yann en Natacha, was ons anker immers op misterieuze wijze in twee gebroken (South-African quality).
Net als bij het Belgische elftal makeert ook aan ons anker een goede ploeg
De Franse explorer Bougainville, die Tahiti populair maakte met zijn enthousiaste erotische memoires, verloor hier ook zes ankers. Maar hij hoefde geen vijf kilometer te liften met een nieuw anker. (Wij wel). Jammer genoeg zijn de stenen tempels de enige overblijfsels van de goeie ouwe tijd van Bougainville. De grootste en belangrijkste van deze “marae” (waar bloederige mensenoffers gebeurden) vind je op Raiatea. Aangezien de regen nog steeds met bakken en 30 knopen wind uit de hemel viel, huurden we een vierwieler om de Marae Taputapuatea te bezoeken.
Bloederige afgodsbeelden in Taputapuatea
We verlieten Raiatea en kruisten op naar Huahine. Het weer werd er niet beter op, en ons nieuwe anker werd meteen op de proef gesteld tijdens een nachtelijk stormpje waarbij het 40 knopen blies.
Twee uitgewaaide zeilers op Huahine
Dan was de tijd gekomen voor de eerste nachtelijke navigatie voor Peter. Hij deed dit heel goed, want wegens zeeziekte bleef hij de hele nacht buiten zitten. Adriaan kon hier dus van profiteren om lekker door te slapen.
Geen wonder dat je zeeziek wordt als de kapitein van dienst zich bezig houdt met zo een zeemonsters boven te halen (Mahi Mahi)
In Moorea ankerden we ditmaal in de Opunohu baai. We snorkelden wat in het rond, tot we plots vreemde geluiden hoorden. Een bultrugwalvis en haar jong kwamen de baai binnen gezwommen! Met de dinghy achtervolgden we ze, samen met een drietal whale watching boten, en bij elke gelegenheid sprongen we in het water om hun gezangen te horen. Top-moment!
Helaas geen foto genomen van de walvissen, daarom deze foto van de invasie van de optimisten die even een bezoekje brachten
Van Moorea naar Tahiti: Klaas kwam toe, en de motor ging kapot.
Motorwerken Aura, notice Klaas (h)is back
Om de pijn van de motorpanne te verzachten kwamen gelukkig ook Justine en Chantal toe.
Chantal en Justine
Met hen erbij maar zonder motor vertrokken we voor een rondje in de Tuamotu’s. We bezochten Tikehau en Rangiroa. Visvangst, dolfijnen, kampvuren bij zonsondergang, snorkelen, haaien, manta’s, enzovoort. Afgezien van het zwaar opkruiswerk voor de zeezieken onder ons, was het een paradijs. Wij gaan zwijgen, en de foto’s voor zich laten spreken.
Op expeditie
Dood gevonden haai
Voorbereiding barbecue op het strand
No comment
