Aurand the world

Wat gebeurt er vandaag in Panama, terwijl we gezellig naar de Aura aan het roeien waren….

De oude heilige beziet het dit jaar wat warmer,  “Piet dit jaar gaan we naar Panama!“

Dit jaar geen kadootjes voor de Belgische kindjes.

Antwoord: 45 dagen, daarna wordt je krankzinnig. Onze tocht duurde gelukkig 44 dagen (of was het nu 46?)

Tahiti naar Panama

Als je onze trip bekijkt zou je kunnen denken: “die gozers kunnen hun koers niet houden!” Maar de natuur dicteert de route die we gevolgd hebben. Zo zijn we eerst zuid gevaren om de strakke oostelijke passaatwinden te ontwijken, vermits 4000 mijl tegen de wind zeilen niet zo aangenaam is. Eenmaal voldoende zuid, na 10 dagen, kwamen we bij onze vertrouwde ‘westerlies’, die ons meer naar het Magellaan kanaal duwden dan naar het Panama kanaal. Gelukkig draait de wind en de zeestroming voor de kust van Zuid-Amerika naar het noorden, waardoor we uiteindelijk zachtjes voor de wind naar onze bestemming gingen.

Vertrek op dinghy-power

We vertrokken op 12 november uit Papeete. Onze herstelling, die het nochtans vele uren op de testbank heeft uitgehouden, begaf het nog voor het verlaten van de haven. Daarom sleepten we onszelf met behulp van onze dinghy doorheen de ‘passe’. Gelukkig hadden we nog onze trouwe, nimmer falende, Mercury 5 hp buitenboordmotor…!

Na 4 dagen konden we nog een stopje maken in Tubuai, waar we ook de eerste Belgische boot zijn tegengekomen, sinds vertrek uit Breskens! Justine verplichtte ons op Tubuai tot fysieke activiteit, namelijk een rondje rond dit eiland per fiets. En ja, er is langs alle kanten water.

Fietsen verdomme!

Na twee nachten Tubuai legden we ons lot in de handen van Poseidon, met traditionele offering.

"Oh, merciful Poseidon, have pity on those three little marineros!"

Hoe moeten we de weken daarop beschrijven?

Je hebt 4500 mijl voor de boeg.

Je zit de komende weken face to face met dezelfde twee koppen, dag en nacht.

Je deelt één ruimte.

Het uitzicht buiten is een permanente horizontale lijn.

Je hebt enkel een windgenerator om elektriciteit te leveren, dus zeer spaarzaam omschieten met de batterijen. ‘s Nachts, duister = boot, duister.

Beperkte batterijen betekent ook beperkte communicatie met de verre buitenwereld (enkel e-mails ook). Incommunicado.

Je hebt geen luxe, geen rustige zitplaats, maar wel een aangename slaapkooi.

De versleten Betty (stuurautomaat) maakt een permanent “gemartelde Chewbacca” gekerm.

Je hebt heel veel tijd te verdoen.

Er is enkel blikvoer.

Aan het einde van de reis begint wc-papier schaars te worden, wegens een misrekening bij vertrek.

Hoe moet je deze weken overleven?

Klaas: “Beseffen dat je in die situatie zit, waarvoor je zelf hebt gekozen. Je beperkingen moet je zien als een cadeau. Hoewel je dag op dag praktisch leeft, krijg je toch doorheen de weken een voorproefje van de totale vrijheid. Hoewel ik me wel kan indenken dat heel veel mensen dit na dag drie een vervelende stront-situatie zouden vinden.”

Adriaan: “Klaas heeft al wat drank op.”

Adriaan en Klaas halen het visje binnen...

...Justine maakt 'em koud.

In het zuiden, koud maar zonnig

De bemanning kon de stank niet meer aan, dus een zoutijswaterdouche.

Lange donkere nachten

Zeilreparatie

Werkgerief - rummy - lectuur, zo is een dag

Op rustigere dagen, een spelletje schaak

Obi Wan: “Mos Eisley spaceport: You will never find a more wretched hive of scum and villainy. We must be cautious.”

Old Ben Kenobi

Aura: “Paita fishing port: You will never find a more wretched hive of scum and villainy. We must be cautious.”

Old Klaas Kenobi

Met deze wijze woorden indachtig kwamen we aan in Paita, Peru. In dit pittoreske vissersdorpje wilden we een tweetal nachtjes blijven, om Justine af te zetten, die dan via land naar Panama ging reizen. Het gehucht Paita is geisoleerd van de wereld, en leeft van de visvangst, die sterk achteruit gaat, wegens milieu en economie-problemen. Er lopen dus veel “mala gente” rond, en dat mochten we meteen de eerste nacht al merken, toen onze trouwe dinghy met motor gestolen werd toen we aan land waren. Navraag bij de bewoners, die alles zagen gebeuren, bleek dat de dieven het beruchte criminele trio was: Cara De Palo, Popito, en Barui.

Dus vertrokken we zonder enige mechanische propulsie, enkel op zeil, richting Panama. Dit werd een van de aangenaamste zeiltochten van de reis. De Stille Oceaan maakte haar naam waar: goed weer, geen golven, aangename wind. De wind was zo zacht dat hij tijdens het naderen van Panama zelfs té zacht werd. Om de laatste 8 mijl (15 km) af te leggen hebben we 12 uur voort gedobberd met oog op een goeie jachthaven met alle faciliteiten. Het bleek echter dat deze jachthaven 3000 euro per maand aanrekenen en boten zoals de Aura niet graag verwelkomen. Dus liggen we nu voor anker in het gratis baaitje achter de zeilclub.

Aankomst in Panama

De komende weken gaan we ons hier bezig houden met een oplossing te zoeken voor de motorproblemen en het papierwerk voor de passage door het Panama kanaal te voltooien. We hopen rond kerstmis door het kanaal te gaan, dan dus meer nieuws… Tot dan! K &A

Jaja, jullie zien het goed, we zijn er geraakt! 14 dagen vroeger dan voorspeld, we zijn inderdaad zeer slecht in het schatten. Omdat we administratief nog enkele liters alcohol moeten afwerken en nog wat zout van ons moeten afschudden, komt hier binnen enkele dagen het volledige verhaal…

Tot dan, salud!