Vertrokken vanuit Brest: Klaas, Marc, Paul en Gwendoline. Tot aan Antwerpen was het heel mooi, maar flauw weer, waardoor praktisch het hele stuk op motor gebeurde. Als er dan toch een briesje waaide kon de motor af en was het heerlijk zeilen.

Op linkeroever kwam Klaas Adriaan weer tegen, die opstapte voor de laatste mijl: van linkeroever, doorheen de Royersluis, onder de Siberiabrug, om dan het aankomstcomité toe te wuiven aan de Mexicobrug.

Op Youtube vind je een reportage van onze aankomst:

De Gazet Van Antwerpen schreef ook een artikel over ons: http://www.gva.be/antwerpen/antwerpen/na-zeilreis-rond-de-wereld-vaart-klaas-zondag-antwerpen-binnen.aspx

En zo eindigde onze wereldreis…

Wat gebeurt er verder met Aura?

Aura krijgt een nieuwe motor, een nieuwe boeg, en wordt helemaal opgeknapt. Daarna gaat ze naar het Willemsdok in Antwerpen, waar je haar de hele winter door zal zien schitteren.

Wat gebeurt er verder met Klaas en Adriaan?

Dat weten we zelf nog niet… op naar nieuwe avonturen!

Our finest moment

En zo geschiede het , de Aura vertrok voor de laatste oceaan etappe.

Byby Hotra voor de tweede keer.

Het plan was om vanuit Horta naar La Coruna (Spanje) te zeilen. Maar de wind ging niet akkoord met mijn plannen, en besloten we om naar Brest te gaan. Het was een extra 400 mijl op de originele 900 mijl.  Jammer genoeg was Adriaan niet aan boord, maar kon ik rekenen op Marc, een Bretoense top kiteboarder.

of to brest

Op 21 April verlieten we , samen met veel andere boten,  de haven van Horta. Iedereen wachten  op goed weer om te vertrekken. De reparatie aan de boeg moest zich bewijzen op deze trip. Enkele uren hebben we achter een Noorse driemaster gezeild, om hem dan in te halen, een mooi zicht in zwaar weer.

Pirates ahoy.

Na 24 uur waren we alleen op de oceaan en viel ook de wind weg. Ik  regelde de zeilen toen plots uit de diepte een orka naar de boot kwam kijken. Eindelijk! Na 2 jaar zien we dan toch een orka. Jammer dat ik geen foto`s heb kunnen nemen van deze mastodont.  hij was wat cameraschuw. Geen free Willy dus.

De wind pikte weer op uit het Noordoosten en het was de volgende 8 dagen gezellig tegen de wind.

Het zonneke.

Bij het laden van de Batterijen met de motor besloot cilinderkop 2 het loodje er bij neer te leggen. Gelukkig hebben we 1 reservestuk mee voor de motor, namelijk een cilinderkop.  Dus 15 minuutjes werk, en we konden weer verder met de oude perkins. Twee dagen later begon de Alternator  te flippen, dit pakte wel wat meer tijd in om deze jongen op zee te demonteren, solderen en te kuisen.

Yes , bilge yoga !

De wind nam af tot een knoop of 8  en het was tijd om de Gennaker te hijsen. Die, na (te) lange dienst, besloot om cilinderkop 2 te volgen in de dood en vanuit de voet begon te scheuren tot aan de top. jammer jammer jammer….

Het laatste beeld van Genny

De dagen daarop was het op het gemakske, wachtjes doen, brood bakken , appelcakeskes, vissen, vernissen,  kuisen, schaken, en filosoferen in het Frans…het klassieke bootleven dus.

De wind liet het helemaal af 400mijl voor de aankomst, en de zee was een spiegel. tijd om te wakeboarden achter de boot dus. Mark met zijn “wicked“ kitestyle slaagde er in om 5 minuten achter de boot te planeren. maar vond de snelheid van de Aura op motor niet echt geschikt om er uren van te genieten. Het water was ook veel te koud , een graad of 12. Maar wel een leuke ervaring!

Ride the snake, to the lake...

Drie dagen voor aankomst veranderend de boot in een vogel volière, een totaal van zes uitgeputte vogels vonden onze boot een geschikte plaats om uit te rusten. zodra ze doorhadden dat binnen de boot het warmer was, was het een gevecht om ze buiten te houden. Jammer en raar vond ik op de 2de ochtend vijf dode vogels op het dek, onder het staysail.

STAY OUT !!!!!!!

Een episch moment voor de Aura was op vier mei , toen zeilde de Aura rond  de wereld. Hoewel we technisch al rond waren ter hoogte van de dominicaanse republiek , was het deze keer symbolisch. We kruisten onze eigen route van 2 jaar gelden toen we van Cherbourg naar La Coruna gingen.  De groene lijn die de Aura achter zich laat was nog steeds zichtbaar zoals je kan zien.

No cross track ... error ?

Er was weer wat wind en Brest was naabij, en zoals gewoonlijk in de Aura stijl   : een nachtijke aankomst. Pintje en slapen.

Dat is zowat het verhaal van het laaste grote stuk. Zondag mag ik nog twee matrozen verwelkomen en kunnen we maandag vertrekken richting Breskens.

dat is het zowat, vertrekken !

Naar La Coruna, of naar Brest.
zoals gewoonlijk, positie tracking op de site.

Tot daar!

Hallo nogmaals iedereen,

De boot is klaar om te vertrekken, nu nog goed weer! Ik denk donderdag 21 April te vertrekken richting La Coruna, en dan Richting België. Een fransman (Mark) komt mee op deze trip.

Ruben (mn Broer) is nog enkele dagen langsgekomen om te genieten van regen en wind.

Nu de betalingen hier rondkrijgen en we kunnen vertrekken.

Tot in Spanje voor meer nieuws!

Aura onderweg (Bedankt Joris)

Hallo iedereen.

We zijn er zowat , op enkele kleinigheden na staat er een nieuwe boeg op de Aura.

Er kwam veel paswerk / laswerk /spierwerk / koffiekes / … /  aan te pas.

De punt is ook volgespoten met schuim (PU) en gekit met siliconen. Er ligt een beschermlaag op .

De preekstoel is ook hersteld. En ik heb er nog een spriet laten oplassen voor de Asymmetrische spi op te zetten.

Het voorstag profiel is ook hersteld, en de voorstag is terug de mast in gegaan.

Nu nog een een 2e laag verf erop, navigatieverlichting aansluiten en testen op waterdichtheid.

Er staan nog genoeg andere klusjes op het schema om me hier de volgende dagen bezig te houden!

Om terug te geraken denk ik aan het volgende :

vertrek +- 20 April

Hotra – La Coruna

La Coruna – Cherbourg (of Brest)

Cherbourg – Breskens

Breskens – Antwerpen

ALS ER MENSEN ZIJN DIE GRAAG NOG EEN STUKJE MEEZEILEN EN TIJD HEBBEN IN MEI, MAIL ME DAN AUB!

op versekaas@hotmail.com

Jean Pierre toplasser

Watch out fishermen, here comes Aura 2.0

Hallo iedereen

(Vandaag 02-04) 24 na het ongeval staat het er beter voor dan op dag 1.

Wat gebeurde er hier in Horta…

Veel mails heen en terug naar de verzekering.

Proberen een werf te vinden waar de reparatie door kon gaan.

Na Tom en Nico, vertrok Adriaan ook naar Belgie, ik zit dus alleen op de boot.

Nog wat mails met de verzekering, er kwam duidelijk in.

Jean Pierre, een Belg die hier al 12 jaar woont in Horta kan de Aura herstellen.

De verzekering stuurt me door naar een expert, enkele dagen later krijg ik toestemming om een voorlopige herstelling te doen.

We (ik en J.P.) beginnen aan de herstelling.

Een Nieuwe boeg komt tot leven. De eerste stappen zijn gezet.

De nieuwe boeg

Het leven hier op Horta  is minder interessant dan … veel plekken, het is een klein eilandje dat tot leven komt in de zomermaanden, Er komen veel Tall ships binnen, die terugkeren richting Europa. Ook enkele Class40s die terugkeren van de Route du Rum (een stoere race). Er is een beetje leven ‘s avonds in Peters sport cafe, maar vaak is weinig volk. De mensen hier rond de haven zijn een hoop toffe mensen bijeen, iedereen kent elkaar en iedereen wil altijd wel een babbeltje of etentje doen.

Ik hoop dat de herstellingen over 2 weken klaar zijn, en kan ik beginnen denken aan vertrekken.

Bon dat is het voorlopig, Ah als er iemand mee wil zeilen vanaf +-20April , stuur me een mail.

Groetjes Klaas

aankomst Aura …klik hier

En ge kunt ook hier klikken voor nog een filmpje van onze Duitse Bootsjunge Nico.

Horta, 08/03/2011

Undersigned, Nicolaas Van den Heuvel , will make a declaration about an accident at sea. I am the capitain of the Belgian sailing vessel “AURA“, call sign : ******, registry number *******, Registered at ********.

The Aura left with me and the following crew:

1 Adriaan Van Nuffel Belgian Passport nr: *******

2 Tom Hardies Belgian Passport nr: ********

3 Nicolas Grone German Passport nr: ********

On the date of 07/03/2011, from Horta, destination Antwerp (Belgium). The next day, tuesday 08/03/2011, in approximate position of ****** N – ****** W , around ***** UTC, while under sail, I went down in the cabin to check the position and make a note in the logbook. At that time there was an impact and we made collision with the Spanish fishing vessel, “**************“. We where under sail at that time, the ************ was steaming (not fishing) and came from our port side. Our sail was over port side. Our course was ***°, **knots.

After securing the crew, mast and boat, we noticed that the mast was at risk of breaking, because the forestay was broken. Also there was water leaking in through the “crashbox“(front compartment of the boat, sealed for collisions).The complete crashbox and deck were smashed by the collision, as well the front railing and the furler system.

We established radio contact with the fishing vessel, who only spoke Spanish. So our crew member Adriaan Van Nuffel, who speaks some Spanish, communicated with their capitain, who identified himself as“*******“. They gave these identification:

“******“

Port: ********

Call sign: ******

Cargo: frozen fish

Destination: ********

ETA at destination :*******

Insurance company: ********

Titular del segugo: *****************

Nr Polis: ***********

Length of ship: ** meters

Type of ship:****************

Color of hull: ************************

They offered to assist us back to Horta, which was welcome because if we broke the mast we could have had no communications and we were making water. They told us that their escort to the port of Horta would not be charged to us, and informed their agent and the authorities in Horta about our pending arrival. We had good communications all along the way back, using the VHF, and at Midnight of Tuesday 08/03/2011, after 12 hours of sailing, we arrived back in Hotra marina, where the maritime police was waiting for us and took pictures of the damage.

I declare also the following:

After the accident, nobody touched or tampered with the damage part of the boat.

In my opinion, the “***********“ is at fault.

Both Parties were polite and acted professional after the collision, until the arrival in the port.

The weather conditions were : 30 knts of wind from the North-east, rainy, poor visibility, we can`t estimate the hight of the waves accurately.

At the time time of the accident, our boat was rigged with the staysail and two reefs in the mainsail.

The wind vane was steering.

We (Nicolaas Van den Heuvel and Adriaan Van Nuffel) have been sailing around the world during two years on board of the Aura and are very experienced sailors.

Attached our insurance papers and the registration of the boat.

This Declaration was made immediately upon arrival in the night, and is honest and complete.

08/03/2011

Nicolaas Van den Heuvel

Belgian, **********

Voor vertrek

Op een zonnige namiddag, na slechts één week rust, verlieten we de hormonaal bruisende Dominicaanse Republiek. Het duurde nog een dag om het eiland rond te varen en langs Puerto Rico te varen, via de Mona Passage, en dan was er enkel nog de oceaan tussen ons en de Azoren. Inmiddels passeerden we 68°29′ W, en waren we officieel de wereld rond!

Rond de wereld, maar nog niet thuis

De daaropvolgende drie weken moesten we naar het noorden kruipen, waar de westelijke winden heersen. Helaas betekende dat ook dat het steeds kouder werd. We werden ondersteund door Walter, Pol en Yann die ons regelmatig een overzichtje gaven van de weersomstandigheden en advies voor de koers die we moesten volgen.

Goed weer - Slecht weer

Er is duidelijk veel meer verkeer op de Atlantische Oceaan dan op de Stille Oceaan, want elke drie dagen kwamen we een cargo-schip tegen. Jammer genoeg zagen we ook iedere dag vuilnis langs drijven: flessen, boeien, deurmatten, Crowleys containerplatform, bidonnen, plastiek, visnetten, schoenen, een glazen vissersboeitje…

Crowley

Gelukkig was er ook wat natuur te zien: enorme pakken zeewier, dolfijnen, en ook de beruchte kwal “Portugees Oorlogsschip”. Die heeft een zeiltje boven water steken, en sleurt onder water haar giftige tentakels, die meters lang kunnen zijn. De steek van dit beestje is dodelijk, en er zijn er nog genoeg in de oceaan. We moesten dus voorzichtig zijn met het binnenhalen van onze vislijn (die trouwens altijd leeg was).

Portugese Man-O-War

En toen passeerden we 32° Noord… We wisselden het tropische weer in voor wat pittiger weer. Lang moesten we niet wachten op de eerste storm, de wind begon op te steken en de golven groeiden tot gigantische gedrochten. Dan werd op een paar minuten geschiedenis geschreven voor de Aura. Nico en Adriaan zaten gezellig buiten voor de wind de storm uit te rijden. Een monstergolf doemde op achter hen. De kont van Aura werd opgetild als een veertje, de boeg dook het dal van de golf in. Dan werden we gelanceerd als een raket! We moeten meer dan 20 knopen (40 km/h) gevlogen hebben. De boeggolf spoot zeker drie meter hoog, en maakte zo een muur van water langs beide kanten die tot achter de boot reikte. De golf was voorbij, Adriaan keek achteruit en weer vooruit. Nico die net een koekje in zijn mond wou steken, was niet zozeer bezorgd om de volgende megagolf die zich aandiende, als wel om de blik in Adriaans ogen. Hij krabbelde naar het midden van de kuip en gooide het koekje overboord. De tweede golf tilde ons weer op zoals daarvoor, maar in plaats van ons te lanceren raasde hij over het dek. Adriaan werd tegen het stuur gesmakt, Nico werd overspoeld, en Klaas zag binnen omgekeerde fonteinen uit alle openingen spuiten. Terwijl Klaas binnen het “pompen of verzuipen”-manoeuvre uitvoerde, bekeken Adriaan en Nico naar adem snakkend de schade: grootzeil ontploft, stuur verbogen, Betty fataal gebroken, reddingsboei weggesleurd, muziek-boxen verzopen, koekje verdwenen, en dek gekuist.

Na de golf: schade aan het stuur

Na de golf: Betty (en Nico)

Na de golf: scheur in grootzeil

Na de boot leeggepompt te hebben, klauterde Klaas aan dek en lieten we de resterende flarden van het grootzeil zakken. Dit zou de komende 8 dagen op de giek blijven, tot aankomst in de Azoren, omdat er nooit een gelegenheid noch de noodzaak was om het te vervangen. Onze stuurautomaat Betty was “wounded in action”, dus moest er permanent gestuurd worden. Wegens de storm begonnen we met een wachten systeem van 2 uur sturen, 4 uur slapen (per persoon). Nico nam de eerste wacht, en had niet veel later weer prijs: een golf sleurde hem van achter het roer en smakte hem met z’n hoofd tegen een winch. Gelukkig hing hij vast met zijn lifeline en kwam hij er met een buil vanaf. Klaas zag binnen de rijst die hij aan het koken was tegen het plafond vliegen.

Heavy weather sailing

Het 2-2-2-wachten systeem moesten we twee dagen doen. Windstoten boven de 60 knopen verplichtten ons tweemaal de zeilen volledig te laten zakken en ons zeeanker (een dik touw) uit te gooien. Zo konden we rusten en kwamen we weer op krachten.

Enkel op genua en stagzeil

Een bezorgde kapitein van een Hollands cargoschip riep ons op om ons assistentie te verlenen, maar dat was niet nodig. Voortzeilend op genua en stagzeil kwamen we eindelijk aan op de vertrouwde stek in Horta, en konden we aan de reparaties en de opkuis beginnen.

Aura in Horta

Horta staat bekend als de thuishaven van avontuurlijke zeilers: als je tot hier geraakt verdien je je doctoraat in oceaanzeilen. Iedere zeilboot laat hier dan ook haar stempel achter, in de vorm van een kleurrijk schilderijtje op de kaai. In 2004 lieten we met de Op Stok een schilderij achter, maar dat is helaas reeds overschilderd.

2004 - 2011

We zochten een tactisch plekje en lieten ook ons meesterwerk achter.

Picasso

Morgen komt Tom hier toe en drinken we nog een biertje in Peter Sport Café. Dan vertrekken we voor onze laatste etappe, richting België. Dit belooft ook al een zware trip te worden, aangezien een ijskoude noorderwind hier nu al doorheen de masten raast. Zoals gewoonlijk kun je onze vooruitgang online volgen. Op 26 maart komen we hopelijk aan in Antwerpen, en dan is iedereen uitgenodigd om ons te verwelkomen en een kijkje aan boord te nemen!

17/01/2011, met twintig dagen vertraging lagen we in de aanloop voor het Panama kanaal met Emily, Nico, Clarke en de allicht gekende Klaas en Adriaan. De “kanaal adviseur” kwam aan boord, en we waren klaar voor het kanaal. Maar de motor…?

Clark - Adriaan - Nico - Klaas - Emily

Het werd een nachtelijke rit, dus veel viel er niet te bewonderen. We stegen in doorheen drie sluizen 21 meter boven het zeeniveau. Dan bevonden we ons op een zeer smal kanaal, dat dan uitmondt in het artificiële Gatun meer. Dit meer is rond 1914 gemaakt door de Chagres rivier af te dammen. Het hele gebied liep dan onder water, en zo moest er alvast minder gegraven worden. De bodem van dit meer staat dan ook nog vol bomen.

In de Miraflores sluizen

We voeren 6 uur lang doorheen het donkere kanaal en om 3 uur ‘s nachts lagen we uiteindelijk aan de Atlantische kant van Panama voor anker. Het laatste half uur in het kanaal moesten we gas bijgeven waardoor de motor erg warm liep. We hebben dan kilo’s ijs (normaal voor het bier koud te zetten) over de motor gegoten, wat nog efficiënt blijkt te werken ook. Zo geraakten we doorheen de laatste sluizen en daarmee was de herstelling van de transmissie getest en een succes.

Clark linehandler

De volgende ochtend hebben we als bliksemsnel alle papierwerk in orde gebracht om het land te verlaten, wat nog stevig tegenviel, waardoor we pas ‘s avonds konden vertrekken over de Caribische zee, naar Puerto Rico.

Deze zeiltrip mag onze kamaraad Nico beschrijven!

Nico voelde zich (niet?) volledig op z'n gemak tijdens de oversteek...

Destination: Puerto Rico. Or is it…?

Ok, here we are, leaving the port of Colón. Some last words from Klaas about the trip, a glass of rum to ask Poseidon for good winds and here we go. It takes about an hour passing the boats that are waiting for a passage through the canal and after that we are pretty much alone on the sea. Beautiful! And even better: not seasick yet. So the first night on moving Aura is interesting, every time someone is making a “tack” you have to adjust your bed or otherwise being pressed in one corner of the bedcage. Walking aboard also requires some practice, holding on to everything that seems stable. I made it up to the deck were Adriaan was holding his nightshift. He told me that we had to go out of the way of some cargoship, what a coincidence.

Nightshift begins...

So now it’s time for me to hold my first nightshift. Just don’t fall asleep, I tell myself while I sit down on the deck. I can see some cargos passing in the distance but nothing close. The four hours pass pretty quickly and eventually the sun is rising.

Action!

During the next days Adriaan and Klaas tell me everything I need to know about the boat, what a sheet is, how to trim the sails, and to set up “Betty”, our wind-powered autopilot. No matter how hard I try she still steers better than me.

My seasickness rises and falls depending on the waves, and Klaas tells me what to eat (rice: good, not rice: puke) to feel better.

More action!

During the trip I got the luck to see some dolphins, because Klaas cranked up the Dolph-O-Meter, which made me jump around the deck like a little kid at Christmas.

Yet another sunset

It is a beautiful trip. The crew gets along so well and we are having a lot of fun and even the waves become smaller. So the biggest problem is that we haven’t been able to catch a fish yet. But Adriaan also didn’t feel the need to clean the fish, so that was good in a way too.

The crew

Oh, we are not making it over the Venezuelan Bay. The original plan was to sail to Aruba and then sail north to Puerto Rico, but unfortunately the wind forces us to go to the Dominican Republic. Great! Now we have to read another travel guide. These 3 days were pretty rough but my two sailing teachers had everything under control so I never got nervous, even when it became stormy.

As the wind got stronger first the Genoa ripped so we had to use the Staysail which slowed us down a bit, but we were able to repair it on board. Then the mainsail also ripped at several spots and Klaas had to repair it while the sail was still up. It didn’t look very comfy.

Vouwen maar

LAND IN SIGHT! We can see the Dominican Republic. One more day and then around the bay and then, yes there is the city. Now find the harbor, aha arrival is at our fingertips only a few minutes til the great arrival… no wait, immigration is closed! So close, yet so far… We are at anchor on the river Ozama with cars passing on the bridge above us, but without being allowed to leave the boat.

The next day we did the immigration formalities and were finally able to take a shower. We needed it.

Op de Rio Ozama

Bedankt Nico!

Hier in de Dominicaanse Republiek was het weer tijd voor wat werk aan de Aura, terwijl Klaas zijn familie ging opzoeken in Puerto Rico. De alternator werd hersteld en de zeilen gingen richting zeilmaker. Nico en Adriaan hadden dus tijd om Santo Domingo onveilig te maken, en dat hebben ze dan ook zeer zorgvuldig gedaan.

We vertrekken morgen richting Azoren, een trip van 2600 mijl. Hoewel het een van onze laatste trips zal zijn, zal Poseidon ons waarschijnlijk helaas geen goed weer bezorgen… Tot dan, vrienden van het water!

Tot in de Azoren!