Aurand the world

Vandaag 16/01/11, hebben we de doorvaart toelating gekregen van de ACP (Panama canal authority). Dit betekent dat we morgen om 17.30 door het kanaal kunnen (22.30UTC of 23.30 in Belgie). We hopen dat deze keer de propultie het uithoudt…

Ankeren op Las Brisas.

Even terug naar 2010, December.

We kwamen aan in Panama , en we zaten hier zonder motor. Na bespreking met Tom, de eigenaar van de Aura, kregen we de toelating om een nieuwe motor in de Aura te steken. Onze agent kon het zo regelen dat de motor er op een maand in zou steken. Goed en wel dachten we, een nieuwe motor is zeker de beste oplossing. Na enkele dagen was de agent niet meer bereikbaar, en na een week hadden we door dat de man met veel praatjes niets ging doen. Dus waren we een kleine 10 dagen kwijt met dit gezever. Ons Justine kwam ook terug aan boord, zij was afgestapt in Peru om over land door te reizen tot hier. Het was leuk om haar terug te zien.

De 2e dag in Panama, nog geen zorgen.

Adriaans vader en zus (Pieter en Eline) gingen ook aankomen in Panama om met ons door het kanaal te gaan. Dus moesten we snel een andere oplossing vinden. En `desperate times call for desperate measures` en kreeg Klaas het plan om 2 buitenboordmotors achteraan de boot te installeren. Dit betekende dat we een metalen structuur achter op de boot moesten installeren en daarop de motors plaatsen. In theorie ging dit lukken en konden we met Pieter, Eline en Justine door het kanaal. Na 10 dagen zwaar werk staken de motors achterop de Aura. Pieter en Eline genoten ondertussen van Panama City en omstreken. We moeten 5 knopen lopen om door het kanaal te gaan, we liepen 6.2 knopen op de test. Dus de ACP bellen om door het kanaal te gaan! Enzo vertrokken we…

Hierop hebben we de motors geplaats.

Om 0800 lagen we voor de aanloop van het kanaal en kwam de Pilot aan boord. 5 minuutjes later viel een van motors uit. Snel wat `fast and handy motor engineering` en we liepen weer 5 knopen. Maar toen begon de andere motor te roken, die was te warm gelopen en onherstelbaar binnen 5 minuutjes. Dus hebben we net zoals op de voetbal, een onverwachte wissel gemaakt, en de buitenboordmotor van de bijboot  verwisselt met de opgesmoorde oude. We liepen geen 5 knopen meer. De andere pakte nogmaals water en de startmotor voor deze motor was ook stuk. DUS… met pijn in het hart en de deuren van de sluis zo  dicht bij was het tijd om terug te keren naar de ankerplaats…

Kerstmis op de Aura.

Deze grote jongen zijn motor werk wel...

Eline en Pieter moesten spijtig genoeg  zonder kanaal passage terug richting België. En wij moesten weer een andere optie zoeken. Optie 3: de herstelling van de oude binnenboordmotor. Om precies te zijn de schijf om de koelwaterpomp en alternator aan te drijven en de transmissie die te warm liep. We vonden een goede technieker, met een goed team. Mr Guzman, met de sterke Jason en de enige vrouwlijke mechanieker in Panama: Illiana. Hoewel ze elke dag 2 uur te laat aankwamen hadden ze geen probleem met ‘s avonds  gewoon door te werken. De details ga ik jullie besparen, maar het was een zware klus. Kurt en Wouter kwamen toe rond nieuwjaar na veel vertraging met de vliegers. We gingen met hun door het kanaal eens de transmissie gerepareerd was. Zij genoten ook van de boot en van Panama en ook het uitgaansleven hier in Panama. De herstelling was klaar, maar in een test liep de transmissie terug warm, en moesten een week langer blijven werken. Onze vrienden moesten met de vlieger richting de Virgin Islands.

Jah Pieter en Eline, Hier moesten we normaalgezien door.

En nieuwjaar kan beginnen!

Daar gaat de transmisie uit de boot voor de 3e keer.

Wouter, de reus van Panama

Uitstapje naar Taboga op Nieuwjaar.

De motor zonder transmissie.

Mechanical dream team: Gusman, Illian and Jason

Eergisteren is er een official aan boord gekomen om de motor te controleren, en alles was ok! Dus kunnen we gaan.

Hier in Panama is het best gezellig, we liggen al lang ten anker op de `Las Brisas` bij Amador. Er liggen veel boten, veel Amerikanen, paar Duitsers, Fransmannen, en zoals altijd: de Nederlanders. Elke ochtend is er het `sailers net` op de VHF kanaal 74. Er word vooral oninteressante dingen verteld, maar best leuk om mee wakker te worden. Mensen vragen informatie over waar ze boter in blik kunnen vinden, waar ze de was kunnen doen, zoeken een dokter omdat ze diaree hebben, verkopen `tresures of the bilge`. Wij verkochten 200 liter naft. Iedereen helpt elkaar als ze kunnen.

Panama flag

Het kan hier ook hard blazen, wat een rit naar de Aura met de dingy redelijk vochtig maakt. Ik denk dat iedereen die verbleef op de boot dit ondervonden heeft.

We hebben ook een nieuw bemannigslid erbij, nog een Nicolas een gretige Duitse jongen die nog nooit gezeild heeft. Hij gaat mee naar Puerto Rico, als we morgen dus door het kanaal geraken.

Wij gaan ons klaarmaken om te vertrekken, meer nieuws na het kanaal.

Wat gebeurt er vandaag in Panama, terwijl we gezellig naar de Aura aan het roeien waren….

De oude heilige beziet het dit jaar wat warmer,  “Piet dit jaar gaan we naar Panama!“

Dit jaar geen kadootjes voor de Belgische kindjes.

Antwoord: 45 dagen, daarna wordt je krankzinnig. Onze tocht duurde gelukkig 44 dagen (of was het nu 46?)

Tahiti naar Panama

Als je onze trip bekijkt zou je kunnen denken: “die gozers kunnen hun koers niet houden!” Maar de natuur dicteert de route die we gevolgd hebben. Zo zijn we eerst zuid gevaren om de strakke oostelijke passaatwinden te ontwijken, vermits 4000 mijl tegen de wind zeilen niet zo aangenaam is. Eenmaal voldoende zuid, na 10 dagen, kwamen we bij onze vertrouwde ‘westerlies’, die ons meer naar het Magellaan kanaal duwden dan naar het Panama kanaal. Gelukkig draait de wind en de zeestroming voor de kust van Zuid-Amerika naar het noorden, waardoor we uiteindelijk zachtjes voor de wind naar onze bestemming gingen.

Vertrek op dinghy-power

We vertrokken op 12 november uit Papeete. Onze herstelling, die het nochtans vele uren op de testbank heeft uitgehouden, begaf het nog voor het verlaten van de haven. Daarom sleepten we onszelf met behulp van onze dinghy doorheen de ‘passe’. Gelukkig hadden we nog onze trouwe, nimmer falende, Mercury 5 hp buitenboordmotor…!

Na 4 dagen konden we nog een stopje maken in Tubuai, waar we ook de eerste Belgische boot zijn tegengekomen, sinds vertrek uit Breskens! Justine verplichtte ons op Tubuai tot fysieke activiteit, namelijk een rondje rond dit eiland per fiets. En ja, er is langs alle kanten water.

Fietsen verdomme!

Na twee nachten Tubuai legden we ons lot in de handen van Poseidon, met traditionele offering.

"Oh, merciful Poseidon, have pity on those three little marineros!"

Hoe moeten we de weken daarop beschrijven?

Je hebt 4500 mijl voor de boeg.

Je zit de komende weken face to face met dezelfde twee koppen, dag en nacht.

Je deelt één ruimte.

Het uitzicht buiten is een permanente horizontale lijn.

Je hebt enkel een windgenerator om elektriciteit te leveren, dus zeer spaarzaam omschieten met de batterijen. ‘s Nachts, duister = boot, duister.

Beperkte batterijen betekent ook beperkte communicatie met de verre buitenwereld (enkel e-mails ook). Incommunicado.

Je hebt geen luxe, geen rustige zitplaats, maar wel een aangename slaapkooi.

De versleten Betty (stuurautomaat) maakt een permanent “gemartelde Chewbacca” gekerm.

Je hebt heel veel tijd te verdoen.

Er is enkel blikvoer.

Aan het einde van de reis begint wc-papier schaars te worden, wegens een misrekening bij vertrek.

Hoe moet je deze weken overleven?

Klaas: “Beseffen dat je in die situatie zit, waarvoor je zelf hebt gekozen. Je beperkingen moet je zien als een cadeau. Hoewel je dag op dag praktisch leeft, krijg je toch doorheen de weken een voorproefje van de totale vrijheid. Hoewel ik me wel kan indenken dat heel veel mensen dit na dag drie een vervelende stront-situatie zouden vinden.”

Adriaan: “Klaas heeft al wat drank op.”

Adriaan en Klaas halen het visje binnen...

...Justine maakt 'em koud.

In het zuiden, koud maar zonnig

De bemanning kon de stank niet meer aan, dus een zoutijswaterdouche.

Lange donkere nachten

Zeilreparatie

Werkgerief - rummy - lectuur, zo is een dag

Op rustigere dagen, een spelletje schaak

Obi Wan: “Mos Eisley spaceport: You will never find a more wretched hive of scum and villainy. We must be cautious.”

Old Ben Kenobi

Aura: “Paita fishing port: You will never find a more wretched hive of scum and villainy. We must be cautious.”

Old Klaas Kenobi

Met deze wijze woorden indachtig kwamen we aan in Paita, Peru. In dit pittoreske vissersdorpje wilden we een tweetal nachtjes blijven, om Justine af te zetten, die dan via land naar Panama ging reizen. Het gehucht Paita is geisoleerd van de wereld, en leeft van de visvangst, die sterk achteruit gaat, wegens milieu en economie-problemen. Er lopen dus veel “mala gente” rond, en dat mochten we meteen de eerste nacht al merken, toen onze trouwe dinghy met motor gestolen werd toen we aan land waren. Navraag bij de bewoners, die alles zagen gebeuren, bleek dat de dieven het beruchte criminele trio was: Cara De Palo, Popito, en Barui.

Dus vertrokken we zonder enige mechanische propulsie, enkel op zeil, richting Panama. Dit werd een van de aangenaamste zeiltochten van de reis. De Stille Oceaan maakte haar naam waar: goed weer, geen golven, aangename wind. De wind was zo zacht dat hij tijdens het naderen van Panama zelfs té zacht werd. Om de laatste 8 mijl (15 km) af te leggen hebben we 12 uur voort gedobberd met oog op een goeie jachthaven met alle faciliteiten. Het bleek echter dat deze jachthaven 3000 euro per maand aanrekenen en boten zoals de Aura niet graag verwelkomen. Dus liggen we nu voor anker in het gratis baaitje achter de zeilclub.

Aankomst in Panama

De komende weken gaan we ons hier bezig houden met een oplossing te zoeken voor de motorproblemen en het papierwerk voor de passage door het Panama kanaal te voltooien. We hopen rond kerstmis door het kanaal te gaan, dan dus meer nieuws… Tot dan! K &A

Jaja, jullie zien het goed, we zijn er geraakt! 14 dagen vroeger dan voorspeld, we zijn inderdaad zeer slecht in het schatten. Omdat we administratief nog enkele liters alcohol moeten afwerken en nog wat zout van ons moeten afschudden, komt hier binnen enkele dagen het volledige verhaal…

Tot dan, salud!

Hallo iedereen.

We zijn zowat halverwege in de langste trip van ons leven.
Alles gaat goed, wel al 30 dagen zwaar weer.
Geen schade aan de Aura of haar personeel.
We denken rond 14 December aan te komen in Panama.

Doeg K.A.J.

ready to depart

Wel vrienden van de poëzie, het is weer zover.

We vertrekken over enkele uurtjes richting de Kanalen van Panama. De motor werkt jammer genoeg (weer) niet, maar die zullen we ook niet echt nodig hebben. Het is goed geweest in het o zo rustige Tahiti, en de zee roept ons weer. We vermoeden rond 20 December aan te komen aan de west kant van Panama. Als de wind goed zit, stoppen we nog even op Gambier of de Pitcairn eilanden. Moest de wind immers slecht zitten, is een stopje in Peru ook mogelijk. Hoe dan ook wordt dit onze langste oversteek tot nu toe, en de aankomstdatum is geplanned op 20 december. De bemanning zal bestaan uit Klaas, Adriaan, en Justine. Justine is na haar Nascar carrière nu een professionele zeilster.

Nog even vermelden dat we weer heldhaftige toestanden hebben moeten uitsteken vandaag, toen een toch wel zeer mollige vrouw na een discussie met haar man, het nodig vond om zichzelf in het water te werpen om te verdrinken. Gelukkig was het “Dynamische Duo“ weer van de partij voor de beter walvisvangst van de dag. De lokale politie en zeemacht bedankte ons voor deze reddingsoperatie.

Genoeg getypt, tijd voor nog enkele fotootjes voor vertrek.

Adriaan, Justine en Klaas

mat?

eten kopen voor vertrek

Een dikke maand geleden kwam Peter toe op Bora Bora. Enkele uren voordat het vliegtuig landde, begon het te regenen… en met dat slechte weer hebben we, helaas, de rest van de maand te kampen gehad.

Aura in Bora Bora

Bovendien moesten we tegen de passaatwinden in zeilen, richting Tahiti. Peter kreeg dus meteen een stevige zeemansdoop, en zijn eerste zeillessen waren dan vooral het in- en uithalen van reven.

Peter in standaard zeilersplunje

Bora Bora staat bekend als het Monaco van Frans Polynesië, waar the rich and the famous kreeft komen schranzen en tussen de getemde stingrays komen drijven. Het is echter blijkbaar crisis geweest, en het toerisme is met de helft geminderd. Je ziet dus heel wat van de hotelletjes leeg staan, hetgeen een beetje een deprimerende indruk geeft (samen met de occasionele regenbuitjes).

Ook de bar van de Yacht Club was gesloten

Dus, weg van daar, naar de zustereilanden Tahaa en Raiatea. In Raiatea wachtte ons nieuwe anker op ons. Tijdens m’n vorige bezoek aan Raiatea, samen met Yann en Natacha, was ons anker immers op misterieuze wijze in twee gebroken (South-African quality).

Net als bij het Belgische elftal makeert ook aan ons anker een goede ploeg

De Franse explorer Bougainville, die Tahiti populair maakte met zijn enthousiaste erotische memoires, verloor hier ook zes ankers. Maar hij hoefde geen vijf kilometer te liften met een nieuw anker. (Wij wel). Jammer genoeg zijn de stenen tempels de enige overblijfsels van de goeie ouwe tijd van Bougainville. De grootste en belangrijkste van deze “marae” (waar bloederige mensenoffers gebeurden) vind je op Raiatea. Aangezien de regen nog steeds met bakken en 30 knopen wind uit de hemel viel, huurden we een vierwieler om de Marae Taputapuatea te bezoeken.

Bloederige afgodsbeelden in Taputapuatea

We verlieten Raiatea en kruisten op naar Huahine. Het weer werd er niet beter op, en ons nieuwe anker werd meteen op de proef gesteld tijdens een nachtelijk stormpje waarbij het 40 knopen blies.

Twee uitgewaaide zeilers op Huahine

Dan was de tijd gekomen voor de eerste nachtelijke navigatie voor Peter. Hij deed dit heel goed, want wegens zeeziekte bleef hij de hele nacht buiten zitten. Adriaan kon hier dus van profiteren om lekker door te slapen.

Geen wonder dat je zeeziek wordt als de kapitein van dienst zich bezig houdt met zo een zeemonsters boven te halen (Mahi Mahi)

In Moorea ankerden we ditmaal in de Opunohu baai. We snorkelden wat in het rond, tot we plots vreemde geluiden hoorden. Een bultrugwalvis en haar jong kwamen de baai binnen gezwommen! Met de dinghy achtervolgden we ze, samen met een drietal whale watching boten, en bij elke gelegenheid sprongen we in het water om hun gezangen te horen. Top-moment!

Helaas geen foto genomen van de walvissen, daarom deze foto van de invasie van de optimisten die even een bezoekje brachten

Van Moorea naar Tahiti: Klaas kwam toe, en de motor ging kapot.

Motorwerken Aura, notice Klaas (h)is back

Om de pijn van de motorpanne te verzachten kwamen gelukkig ook Justine en Chantal toe.

Chantal en Justine

Met hen erbij maar zonder motor vertrokken we voor een rondje in de Tuamotu’s. We bezochten Tikehau en Rangiroa. Visvangst, dolfijnen, kampvuren bij zonsondergang, snorkelen, haaien, manta’s, enzovoort. Afgezien van het zwaar opkruiswerk voor de zeezieken onder ons, was het een paradijs. Wij gaan zwijgen, en de foto’s voor zich laten spreken.

Op expeditie

Dood gevonden haai

Voorbereiding barbecue op het strand

No comment

Na een week rond te lopen met een vuile baard en een onfrisse geur kwam Natascha toe, en dus moesten we er weer geciviliseerd bijlopen. Na een douche vertrokken we naar Moorea, het eiland vlak tegenover Tahiti, dat we al een week lang uitnodigend aan de horizon zagen pronken.

Zicht op Moorea, vanop onze ankerplaats in Tahiti

Het werd weeral een nachtelijke aanloop.

Afscheid Tahiti

We ankerden in Cook’s bay, de baai die 300 jaar geleden door Kapitein Cook werd geprefereerd om z’n schip te ankeren. Het is een indrukwekkende plek tussen hoge rotsen.

Cook's Bay

En ook vanop het land ziet het er overweldigend uit!

Zicht op Moorea vanaf de "Belvedere", met rechts Cook's Bay, en links Baai Opunohu.

En toen was het tijd voor de grote vuurdoop voor Natascha: 180 zeemijl aan de wind (20 knopen) en tegen de regen, naar Tikehau, het dichtstbijzijnde atol van de Tuamotu’s. Onderweg vingen we nog even een tonijn…

Atum bom

Deze tonijn (of toch een groot deel ervan) konden we bij aankomst op Tikehau aan de lokale bewoners schenken.

Aankomst op Tikehau. De atollen van de Tuamotu's s zijn zo laag dat je ze pas op 5 mijl afstand ziet, als een streepje bomen aan de horizon.

Als wederdienst kregen we een priveconcertje van Verehau en Piter, terwijl we een barbecue in hun achtertuin (het strand) organiseerden.

Prive-concert op het strand van Tikehau, aan de barbecue

De volgende dagen brachten we door met snorkelen in de blue lagoon van Tikehau, en het exploreren van enkele motu’s. Dit zijn kleine, vaak onbewoonde, eilandjes op het rif.

Natascha maakt zich klaar om een onbewoond eiland te bezoeken

We liepen er werkelijk van de ene postkaart in de andere.

Zonsondergang op Tikehau

Toen de palmbomen en kokosnoten er langs onze oren uitkwamen, wisten we dat het tijd was om weer het ruime sop te kiezen. Volgende destinatie waren Raiatea en Tahaa, twee eilanden die een lagune delen.

Onderweg probeerden we nog wat nieuwe vistechnieken uit.

Vanuit Tahaa vertrokken we dan naar Bora Bora, de “parel van de Pacific” (dixit Capt. Cook).

Bora Bora

Onderweg naar Bora Bora haalde Natascha nog eventjes een Mahi Mahi uit de zee.

Mahi Mahi

In Bora Bora kwam dan uiteindelijk Peter toe, en was de tijd gekomen om een hartverscheurend afscheid te nemen van Natascha en Yann. We hadden samen een lange weg afgelegd!

De afgelegde weg (inmiddels zitten we alweer in Raiatea)

Nu gaan Peter en ik stapje per stapje terugkeren naar Tahiti (weeral tegen de wind). We zitten inmiddels alweer in Raiatea. Zoals altijd kan je meer foto’s vinden op http://picasaweb.google.com/adriaan.vannuffel en we zullen binnenkort weer wat van ons laten horen. Bye bye!

Nana!

We hebben het gehaald, na iets minder dan een maand zeilen: Tahiti! Op 17 juli namen we afscheid van onze vriendelijke buren in Noumea. We vertrokken eerst voor een dagtripje naar de nabijgelegen Baie Du Prony, via Canal Woodin. Aan boord waren Caleb en Erwan, die de volgende ochtend met een andere boot terugliftten naar Noumea. (Erwan was wel zo vriendelijk om zijn Visa-kaart aan boord te vergeten, waarvoor dank.)

Erwan en Adriaan

Caleb en Yann

Het was een aangenaam zeildagje met een mooi ankerplaatsje.

Voor anker in Baie de Prony

De volgende dag namen we afscheid van Erwan en Caleb, en vertrokken Yann en ik voor een volgend dagtripje, naar het vlakbijgelegen eiland Ile Des Pins. Dit was echt een paradijsje zoals het hoort, met azuurblauw water en witte stranden, afgebakend met de nodige palmbomen.

Aura @ Ile Des Pins

We zijn slechts één dagje op Ile Des Pins gebleven. Naast de witte stranden kan je er in de jungle gaan rondhossen, waar een verlaten gevangenis langzaam overwoekerd wordt…

Yann in 't prison

Maar we wouden niet bij de pakken blijven zitten en die avond lichtten we anker en waren we eindelijk vertrokken voor de 2600 mijl naar Tahiti.

Offering aan Poseidon...

...maar Poseidon stuurde haaien op ons af.

We zeilden tegen de richting van de Passaatwinden, maar dat viel best mee. Onze eerste pauze kwam na een 900 zeemijl: Raoul Island. Dit is grondgebied van Nieuw Zeeland. We wouden graag stoppen en het eiland een dagje bezoeken, maar dat was buiten de Nieuw-Zeelanders gerekend. Het eiland is streng bewaakt natuurgebied, en blijkbaar moesten we enkele maanden eerder een toelating hebben aangevraagd om er aan wal te gaan.

Raoul Island by night

Dus lieten we de Nieuw-Zeelanders achter op hun eiland, en zeilden we rustig voort. “Rustig”is het correcte woord, want die avond viel de wind weg, waardoor we de volgende ochtend nog steeds Raoul Island aan de horizon zagen liggen…

Nog een keer, Raoul Island

De windstilte duurde niet lang, en zo zeilden we voort langs 172°W, waar we de internationale datum lijn over zeilden, en dus op de kalender van woensdag 27 juli naar dinsdag 26 juli gingen. Dinsdag 26/07/2010 is dus een dag die we twee keer hebben mogen beleven. (Vlak voor Raoul waren we trouwens al tot 180° oosterlengte gevaren, waar we aan de achterkant van de wereld waren, en naar 180° west overgingen.)

Around the world

We hadden koers gezet voor het mysterieuze eiland Tubuai, hoofdstad van de Australische Eilanden-archipel. Dit was 1570 mijl van Raoul Island, een afstand die we aflegden in 13 dagen (met de gratis dag bijgerekend). Het zeilen viel goed mee, het werd een typische trip met dagen vol motivatie en dagen zonder motivatie, zonneschijn en regenbuien, heerlijke zachte briesjes en gescheurde zeilen (helaas!), aangebakken broden en lege vislijnen.

And Aura, she marched on

En zo bereikten we Tubuai, ons eerste eiland van Frans Polynesië.

Yann en Tubuai

We zeilden vaardig doorheen de passage die de lagune scheidt van de oceaan, en niet veel later konden we het anker droppen (de hele lagune is 3 a 4 meter diep, maar je moet wel opletten om niet tegen een koraalblok te varen). Tubuai viel heel goed mee, er is uiteraard niets te doen (er wonen 2000 mensen en er is geen bar) buiten een beetje rondzwemmen en genieten van vaste land.

Tubuai

Er kwam slecht weer aan, wat onze ankerplaats wat bedreigde, dus vertrokken we uit Tubuai om een volgende eilandje, Rurutu, te bezoeken. Bij Rurutu was het weer echter nog steeds slecht, en dus besloten we om in een keer door te zeilen naar onze eindbestemming: Tahiti…

Slecht weer bij Rurutu

Onderweg vingen we nog twee Dorado’s (aka Mahi Mahi, aka Dolfijnen), die van kleur veranderen terwijl je ze binnen haalt. Spectaculair, en goed voor een tiental kilo vis. (Eén van de twee ga ik gebruiken om haaien te lokken).

Dorado

En dan… EINDELIJK… zagen we aan de horizon de pieken van Tahiti en Moorea opduiken. Bij de ondergaande zon blies een zacht briesje ons naar Tahiti.

Moorea

We voeren ‘s nachts doorheen de passage van het rif, en liggen nu stevig vast in de haven van Papeete. (Waar we vanavond alweer weg zullen zijn want het is hier veel te duur).

Baardaap en Aura

Om jaloers te worden moet je zeker onze foto’s bekijken! Meer nieuws zal druppelsgewijs volgen, maar onze ankerposities zal je zoals steeds hier kunnen vinden. Tijd voor vakantie (en een scheerbeurt)!

We zijn hier nog maar een weekje, maar de zee roept ons verder. Morgen vertrekken we al uit Nieuw-Caledonia, naar Tahiti. Zoals je kan zien is er water genoeg daar om in rond te dobberen…

De Stille Oceaan

We gaan nog tot maandag ankeren aan kleine eilandjes voor de kust van Nieuw-Caledonie, en dan hebben we minstens 2600 zeemijl af te leggen, tegen de passaatwinden in. We hopen dus binnen een kleine maand weer vaste grond onder de voeten te hebben. Caleb zal er jammer genoeg niet bij zijn, enkel Yann en Adriaan dus op deze oversteek.

Foto’s van ons korte verblijf in “New-Ca” kan je hier vinden (meer foto’s als we aankomen in Tahiti), en zoals altijd zullen we dagelijks onze positie rapporteren (behoudens dat de radio stuk gaat).

Bye bye!